Game

လူထူထပ္ရာ ရပ္ရင္း
ငါတစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္မိခဲ့
အခ်စ္ တခုရဘို ့ ဘာနဲ ့ဘယ္လို ခ်ိန္ဆက္
ဝယ္ရမလဲ။
လူေတြက အစမ္းသပ္မခံႏိုင္ၾကတာလဲ ခက္တယ္။
ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့သူေတြ
အတၱပိုၾကီးတတ္ၾကတယ္။
ေငြ နဲ ့ ရမၼက္
ေမတၱာတရားထက္ အထားပိုခံတယ္။
အၿပံဳးစစ္စစ္လို မ်က္ႏွာဖံုးေတြကလဲ
တခါသံုး ပစၥည္းေတြလို ေဖာေဖာသီသီ။

ရယ္သံေတြမွွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနတဲ့ အက္သံ
မိုးေရစက္တို ့ေအာက္က မ်က္ရည္
ဟန္မေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ငါ့အတြက္
အကာအကြယ္ တခုေတာ့လိုမယ္...
ေၾသာ္ ဒီမွာ
ငါယူလာခဲ့တာ အစစ္အမွန္
နင္နာၾကင္ထိခိုက္မိမွာစိုးတာနဲ ့
ငါၿပန္သိမ္းထားခဲ့တယ္....
တခါတရံ အမွန္စစ္စစ္ေတြက
ခါးသီးရက္စက္တတ္တယ္....

အခ်စ္ဟာ ကစားပြဲသာဆိုရင္
ႏွစ္ဘက္လံုးရွံဳး
ႏွစ္ဘက္လံုးႏိုင္တတ္တဲ့ပြဲ....

ငါတို ့မေအာင္ၿမင္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

ရြက္ေၾကြေတာ အလြမ္းေၿပ

ေႏြေရာက္ေတာ့မည္...
မ်က္လံုးေတြခဏ မွိတ္ရင္း ၁၀ ႏွစ္တာမွ်ေဝးကြာခဲ့ေသာ ရြက္ေၾကြေတာရာသီေတြကို စဥ္းစားမိသည္။ အဝါေရာင္ အႏုအေဖ်ာ့ လိေမၼာ္ေရာင္ အနီေရာင္ အစိမ္းေရာင္ တစတေပ်ာက္ အၿပာေရာင္ အညိဳေရာင္ ခရမ္းေရာင္ တခ်ိဳ  ့လဲပါမည္။
ရြက္ေၾကြေတာ ပန္းခ်ီကားမ်ားစြာ ၾကည့္ဘူးသည္။
ၾကည့္မိတိုင္းလဲ အနည္းဆံုး ၁၀ မိနစ္မွ် ေၿခစံုရပ္ ေငးေမာရသည္ခ်ည္း။

အဝါေရာင္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္း ေတာက္ပလန္းဆန္းၿခင္း ၾကည္လင္သန္ ့ရွင္းၿခင္းကိုသာမက အတိတ္ကို မွတ္မိလြယ္ေအာင္ပါ ဖမ္းစားႏိုင္သည္။ ရြက္ေၾကြရာသီသည္ ေရႊေရာင္ ဝတ္စံုႏွင့္ လွည့္စားတတ္သူ နတ္သမီး ၿဖစ္သည္။ သူမ ဝင္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ေလးလံမႈကို ေနေရာင္ေအာက္မွာပင္ ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္း သယ္ေဆာင္လာသည္။ လြမ္းေမာမႈ အထီးက်န္မႈ ေတြေဝမႈ ပ်င္းရိမႈတို ့ကိုပါ လက္ေဆာင္ အၿဖစ္ေဝငွတတ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ သူမက ပူေလာင္ဆူၿပင္းေသာ ေလာကၾကီးကို ဘာသိဘာသာပင္ ေက်ာခိုင္းကာ တိတ္ဆိတ္ေအးခဲပစ္တတ္ေသးသည္။ ရြက္ဝါတို ့ လွ်ပ္တိုက္ေၿပးေစကာ ေလရူး တေမြ ့တရမ္းႏွင့္ ေႏြသံစဥ္ႏွင့္ ပမာမခန္ ့ရွိတတ္ေသးသည္။
ရြက္ေၾကြအဝါေရာင္ အမိုးအအုပ္မ်ားေအာက္ ပုရစ္ငယ္ေလးတို ့ တေရးတေမာအိပ္စက္ၾကမည္။ ပုစဥ္းရင္ကြဲေလးမ်ားႏွင့္ ဥၾသတို ့ကေငးေငးေမာေမာ သီခ်င္းဆိုမည္။  ငွက္ကေလးမ်ားကလဲ ရြက္ေၾကြေတာရင္ခြင္သို ့ ေၿပးဝင္ကာ ေနေရာင္ေရွာင္မည္။ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားလဲ ခဏတၿဖဳတ္ ေခါင္းစိုက္ကာ အိပ္ငိုက္မည္။ စမ္းေခ်ာင္းငယ္ေလးသာ ေၿခသံတိုးဖြဖြနဲ ့ သူတို ့ၾကားမွ တိတ္တဆိတ္ ေၿဖးေၿဖးေလးေလး လွမ္းေနမည္ၿဖစ္သည္။ ေရၿပင္ေပၚက အဝါေရာင္အရိပ္သည္ ေၿမၿပင္ေပၚမွ အဝါေရာင္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ရင္း အဝါေရာင္မ်ားစြာ ပ်ံ  ့က်ဲသြားေပလိမ့္မည္။

တိတ္ဆိတ္ပူေႏြးေသာ ေန ့လည္တခ်ိဳ  ့သည္ ရြက္ေၾကြေတာကို စိတ္ႏွင့္ဖမ္းဆုပ္ဘို ့ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္သည္။ ေန ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ မ်က္ခြံမ်ားကို ၿဖတ္သန္းလာေသာ အေရာင္သည္ အဝါေရာင္ ... ထို ့ေနာက္ တိတ္ဆိတ္မႈထဲမွ ရြက္ေၾကြသံကို စိတ္နွင့္မွ်ားေခၚ။ ပူေႏြးေသာ ဝင္သက္ ထြက္သက္က ရြက္ေၾကြေတာမွ ေန ့လည္ခင္း ေလေသြးသလို ....
ရြက္ဝါေတြသည္သာ အိုမင္းရင့္ေရာ္ၿခင္းနဲ ့ မၿမဲၿခင္းသေဘာဆိုလွ်င္ေတာင္ သူတို ့သည္ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္အထိ ပကတိအလွနဲ ့ ဘဝကို တန္ဆာဆင္ အလွလက္ေဆာင္ေပးတတ္တာ အားက်ရင္း...

Notes: Pictures from Iphone-WallpapersHD

ခရီးသစ္

ထြက္ခြါဘို ့ခ်ိန္တန္ၿပီ
ၿပင္ဘို ့ဆင္စို ့ရဲ့
အတုအေယာင္ တရားက
ရုတ္တရက္ ကိုယ္ထင္ၿပ ရိုက္ခ်လိုက္ခ်က္က
တိတ္တဆိတ္ၿပိဳလဲ
အနက္ရွိဳင္းဆံုး နာၾကင္တယ္။
လူသူမသိ
အခန္းေထာင့္ထဲ တိတ္တိတ္ၾကိတ္ငို
ဆြံ  ့အ....
က်ိဳးေၾကာင္းဆက္စပ္ရင္းလဲ
မပီမသ ၿပံဳးမိေသးခဲ့
သံသရာဆိုတာ ဝကၤပါလို....
အမွားထဲမွာ ေနသမွ်ေတာ့
အမွန္မၿမင္ႏိုင္တဲ့ေနာက္
ဒီအမွားေတြၿပန္ဆည္ဘို ့လဲ
အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ခဲဖ်က္ကေလးလိုမယ္..
အဲဒီေနာက္မွာ
ခ်စ္ၿခင္း မုန္းၿခင္း ကင္း
ဒီတိတ္ဆိတ္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပလိုက္ေလမလဲ...
ေပါ့ပါးေမ်ာလြင့္သြားေအာင္ကို လွပမွာေသခ်ာတယ္...
ထြက္ခြါခ်ိန္နီးၿပီ..
ၿပင္ဆင္စို ့ရဲ့...

နင္နဲ ့လမ္းခြဲၿပီးေနာက္

နင္နဲ ့လမ္းခြဲၿပီးေနာက္ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ ့ ဘဝကိုၿဖတ္သန္းေနတယ္။ ငါထင္ခဲ့တာက ငါ့ဘဝတစ္ခုလံုး ေမွာင္အတိက်ၿပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ ့ နစ္ေၿမာသြားၿပီ ထင္ခဲ့မိတာ.. အခုေတာ့ ငါပိုၿပီးၾကံ့ခိုင္လာတယ္။ အရင္ကလို အရာရာကိုေၾကာက္တတ္ ေတြေဝတတ္ ေရွ  ့မတိုး ေနာက္မဆုတ္ရဲတဲ့ ေကာင္မေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြ ၿပတ္သားရဲတင္းၿပီး (ကံေကာင္း ေထာက္မမႈ တခ်ိဳ  ့နဲ ့အတူ) အလုပ္ထဲမွာ ငါရာထူးေတြ တက္လာခဲ့တယ္။ ငါ့ရဲရင့္မႈအတြက္နဲ ့ပဲ ငါ့မွာ ခမ္းနားတဲ့ အလွတမ်ိဳးရွိတယ္လို ့ လူေတြက ထင္လာၾကၿပန္တယ္။ ေတာက္ပရဲရင့္တဲ့ အလွတရားေရွ  ့မွာ အရည္ေပ်ာ္ အရႈံ းေပးၾကတဲ့ ႏွလံုးသားအသစ္ တခ်ိဳ  ့အေၾကာင္းနင္ၾကားရင္ ယံုပါ့မလားပဲ။ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အတိတ္တခုတုန္းက နင့္ေရွ  ့မွာ ထူထူေပေပ ပံုတံုးတံုး နဲ ့ မ်က္ရည္စက္လက္ ေတာင္းပန္ေနတဲ့ မိန္းကေလးကို နင္ပဲ စိတ္လက္မရွည္ ပုခံုးၿခင္းတိုက္ ထြက္သြားခဲ့ေသးတာ နင္လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္မွတ္မိေနေသးတာကိုး..

ဟုတ္ပါတယ္။ အရွံဳး ကေန အၿမတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ငါရလိုက္တယ္။

နင္အနားရွိတုန္းက နင့္ကို မယံုရဲေပမဲ့ နင့္ကို ကိုးကြယ္မႈနဲ ့ လံုၿခံဳခဲ့တယ္။ နင္မရွိၿပန္ေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ ကိုးကြယ္ရင္း ရဲရင့္ လံုၿခံဳခဲ့ၿပန္တယ္။

အသဲကြဲၿခင္းက ရလိုက္တဲ့ တၿခားအဘိုးထိုက္တန္မႈေတြမွာ ေမွာ္ဝင္တဲ့ ကဗ်ာေတြရွိမယ္။ အိပ္ပ်က္ညေတြမွာ ၾကယ္စံုတဲ့ ကတၱီပါ နက္ၿပာ ေကာင္းကင္ကို ၿမင္ခြင့္ရမယ္။

ညိဳးႏြမ္းတဲ့ ပန္းကေလးေတြ ၊ အထီးက်န္တဲ့ ငွက္ကေလးေတြ ၊ လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့ လိပ္ၿပာေလးေတြ၊ မွိန္ေဖ်ာ့တဲ့ ၾကယ္ကေလးေတြက ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ၿဖစ္လာတယ္။

အလုပ္ထဲမွာနစ္ၿမဳပ္ရင္း အလုပ္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အရသာကို ရရွိခဲ့တယ္။ တကယ့္ကိုသီးသန္ ့ခမ္းနားတဲ့ ကမ ၻာ တစ္ခုပါ။

ေနာက္ထပ္ ငါ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္က်သြားတယ္။ ငါစိတ္မကူးရဲခဲ့တဲ့ အေရာင္းေကာင္တာ အရုပ္ေပၚက အဝတ္အစားတခ်ိဳ  ့ ငါ့ကိုယ္ေပၚေနရာယူႏိုင္လာတယ္။ အရင္က မသံုးရဲခဲ့တဲ့ အေရာင္တခ်ိဳ ့ ငါ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ ပန္းခ်ီဆြဲရင္း ေၿပာင္းလဲဆန္းသစ္မႈကို ခံစားခဲ့တယ္။

ငါ့ရဲ့က်ရွံဳးမႈမွာ ငါတကယ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။

ဆံုးရွံဳးမႈရဲ့ေနာက္ကြယ္က လွ်ိဳ  ့ဝွက္ထားတဲ့ ေမွာ္ဆန္ဆန္ ကမ ၻာတစ္ခုကို ငါရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီဆံုးရွံဳးမႈကို တသက္တာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေက်းဇူးတင္ မွတ္မိထားပါမယ္....

မပီဝိုးဝါးအလြမ္း

သတိရေနမွာ မေသခ်ာလဲ ကြယ္ရာတစ္ေထာင့္က
လြမ္းေနမယ္
နင့္အၿပံဳးနဲ ့
ဖူးပြင့္ခဲ့မနက္ခင္းေတြ
ေနေရာင္ေအာက္မွာ
ေတာက္ပခဲ့ဘူးတာ
အလြမ္းလက္ေဆာင္ တစ္ခု
နင္ရယ္ေမာသံနဲ ့
သက္ဝင္ခဲ့တဲ့
ငါ့အိပ္မက္ေတြ
အခုေတာ့ အိပ္ပ်က္ညရွည္
အသြင္ေၿပာင္းၿပီ
ငါတေဆာင္းဝင္ရာမွာ
နင္တေႏြေၿပာင္း
နင္ေနထြက္ရာမွာ
ငါေနဝင္
ၿဖတ္ခနဲေတြ  ့
ရိပ္ကနဲ ဆံုဆည္း
ဆံုမွတ္စီ ပ်ံသန္းခဲ့ၾကတဲ့
ငါတို ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အစက္ကေလးတစ္စံု
အခုေတာ့
ပို၍ ပို၍ေဝးရာ....

PS: ဘယ္သူနဲ ့ေဝးမွန္းလဲ မသိ.. ဘာကို လြမ္းတာလဲ မေသခ်ာတာနဲ ့

အခ်စ္ေၾကာင့္....

ငါ့ပုခံုးစြန္းက သူ ့လက္ဟာ
ငါလဲမက်ဘို ့ထိန္းမ,ကူသလို
သူ ့လက္ဖဝါးေအာက္က ငါ့ပုခံုးေတြဟာ
သူလဲမက်ေစဘို ့ ေဖးကူခဲ့ပါတယ္
တစ္ေယာက္မ်က္ဝန္းကို တစ္ေယာက္စူးစိုက္ၾကည့္တိုင္း
ကိုယ့္မ်က္ဝန္းကို ကိုယ္ၿပန္စိုက္ၾကည့္တိုင္း
အခ်စ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းဟာ
ပိုခိုင္မာေသခ်ာလာခဲ့ေၾကာင္း ပိုၿပီးသိလာတယ္။
အခ်စ္နဲ ့ပဲ ဘဝခါးခါးကို
တၾကိဳက္စီၿမိဳခ်ရင္း
ဘဝကိုပိုခံုမင္လာခဲ့တယ္။
မေမွ်ာ္လင့္တာေတြကို
ေစာင့္ၾကိဳ အသင့္ရွိခဲ့တယ္။
အခ်စ္ႏွစ္ပါတ္လည္ေန ့
အမွတ္တရမ်ားစြာဟာ
ဒီေန ့လဲဟုတ္တယ္
မနက္ၿဖန္လဲဟုတ္တယ္
မေန ့ကလဲဆင္ႏႊဲခဲ့တယ္။
အခ်စ္ေၾကာင့္
အနာဂတ္ကို အထက္စီးနဲ ့
ငံု ့ၾကည့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
အခ်စ္ေၾကာင့္
ငိုၿခင္း ရယ္ၿခင္း ပူေလာင္ၿခင္း ၿငိမ္းေအးၿခင္း
ေလာက အႏုပညာကို
တတ္ေၿမာက္ခဲ့ရတယ္။

ခဏတာ အိမ္မ်ား

လက္ဆြဲအိတ္ကို အခန္းေထာင့္ခ်
ၿပတင္းတံခါး လိုက္ကာအမမွာ
ငွက္ကေလးက ႏႈတ္ဆက္တယ္။
ဒီေနရာ နင္သေဘာက်ရဲ့လားတဲ့ေလ။
အထီးက်န္မႈနဲ ့ ေနသားက်စ
ငါ့အတြက္
ဒီေနရာဟာ တကယ္ကို
အကၽြမ္းတဝင္ ရွိလြန္းပါတယ္။
အလုပ္ထဲမွာနစ္ၿမဳပ္
မိုးခ်ဳပ္တာေနထြက္တာ
ငါမမွတ္မိ
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေမးတယ္
ဒီမွာေပ်ာ္သလားတဲ့။
အေမ့အိမ္ကိုလြမ္းတာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတဲ့
ငါ့အတြက္
ဒီေနရာဟာလည္း ေနသာပါတယ္။
ႏွစ္ဦးဆံုေတြ ့ခ်ိန္
ၾကင္ၾကင္နာနာေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာ
ခ်စ္သူကေမးတယ္
သူနဲ ့အတူရွိတာေပ်ာ္ရႊင္ပါရဲ့လားတဲ့။
မ်က္ႏွာေၾကာမာမာေတြနဲ ့
အႏိုင့္အထက္ တရားေတြထဲ
ေၿခစံုကန္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနတဲ့
ငါ့အတြက္
တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ပါတယ္။